Героин Heroin Урюпинск

Як я купив героїн і став зарабляць більш за маўклява родыцаў

Окей, слухай, бро, я ўсё скажу, як было. Ведаеш, я з самага пачатку быў аднім з той маладзі, што бягае па ўлаўленых закладках. І не толькі ўляўленых, я таксама батав, каб атрымаць свой дыплом. Вядома, ён мне прысабачыў галаву, але гэта і натхняла мяне на большае.

Аднаго разу, узе пасля боты, я пазнаёў мужыка з глыткамі. Ён расказаў мне пра героін - нарэшце што-небудзь новае, не проста люся LSD. А я так люблю паціснуць нервішкі своія! Што ж, я прыняў рашэнне спрабаваць гэта навіну. І што я скажу? Я змяняў сваё жыццё да непазнавання.

Для пачатку, я атрымаў героін праз сваіх знаёмых, што барыжаць наракатыкамі. Я павінен быў быць ўважлівым і абяры памер, які адпавядае маім патрабаванням. Я хацеў пераканацца, што ён ня будзе занадта слабым, але і не занадта моцным. Зрэшты, я ж не хацеў быць хуткім. І я знаў, што вымушаны будзе кампанаваць мой новы бізнес із маімі акадэмічнымі заняткамі.

Калі ўжо ўсё было гатова, я прыняў рашэнне рофліць на маіх бандероўках. Чамусьці гэта малае задавальненне для мяне - бачыць іх у захаванай турме і смяяцца над сваімі секрэтамі. І ў цяперашні час, пры гэтым тле, я стаў зарабляць гарэй за сваіх старцаў.

Тое, што самае важнае, - гэта не кіла грошай, якія я заробляў, але тыя ўражанні, якія я атрымліваў ад сваёй новай "кар'еры". І хацелася мне перадаць гэта нешта прыгожае сваім усяму наступнаму палету.

Так што, я пачаў мерчаваць героін. Калі мае дзяўчына пачала звяртаць увагу на мае змены - біцьку, што адбылося прыемна! Я пачаў хадзіць лепшая вобраз нашага горада, з фірмавым хутаркам і класнай шмоткай. І, можа, я трохі задаўжыў з адзеннем, купіўшы вялізную колькасць брэндавых рэчаў і розных "байцоў". Аднак я адчуваў сябе ўзлётным птушкай.

І вось я пераканаўся ў тым, што жыццё - гэта больш за наркатыкі і грошы. Жыццё - гэта пра шчасце і задавальненне. І, сапраўды, гэта не магло быць лепш за ўсё маё новае лепшае здароўе!

Але, ведаеш, мне трэба было навучацца, як выкарыстоўваць гэты новы бізнес, каб зарабіць шмат грошай. Я ўзяў на сябе сацыяльную ролю "барыжара" і пачаў працаваць з людзьмі, якія мелі патрэбу ў маіх таварах. І, праўда, я пачуў сябе моцным і атрымаў магутнасць кантраляваць людзей. Але, просьціш, ты ніколі ня зразумееш гэтага, пакуль сам не перажывеш гэтыя моманты і не зробіш свае ўласныя рашэнні.

Так што яна рыскуе даведацца пра маю новую "кар'еру"? А ўсё ад таго, што я зрабіў, што мне трэба было папярэдне абзнаёміць яе з маім новым жыццём. Хаця бы за тое, што я хацеў быць адкрывым з ёю.

Так што, я ўсё таксама паласіўся атрымаць падтрымку ў адзін з маіх друзей, якія ўжо ведалі пра маю сітуацыю. Ігар, называлі яго "Ігар Дзядуля", меў усе дашынскія связі, якімі мне трэба было забяспечыць сябе.

У канцы канцоў, я прыняў рашэнне раскрыць усё ёй. І ёй знадобілася час, каб зразумець гэта. Але, ва ўжо цяпер яцька, я самавольна вырашыў сваю сітуацыю і зрабіў з усімі магчымымі сустраканнямі, а то і магчымымі сустраканнямі, каб стварыць сябе найлепшае жыццё.

На канец, гэта ўсё аб грошах. Хто імі кіруе - той кіруе жыццём. Але, ведаеш, я чую, што тут гэта толькі пачатак. І яцьке, я не збрашу мерыцца, пакуль ня збіруся ўзлётам!

Пездюк, блядь! Знаешь, не ожидал, но я вот теперь тут сижу и пишу тебе этот длинный текст. Вот как всё началось, пиздануло меня вчера закладками по полной программе. Я был в жопе, ничего не собирался делать, просто оттягивался с друзьями, как всегда. И тут подъебал ко мне один приятель и говорит: "Чувак, у меня новенькие закладки, у нас будет окей-сокей вечер." Ну, я думаю, шо хуй с ним, попробую. Он достаёт пакетик и достаточно долго рассказывает, состояние вещества, около 10 раз обворовывает мне мустафу, вжаривается в свою жабра и наконец поёт дифирамбы о таком давно забытом месиве, как герыч. Я уже не знал, куда его девать, и говорю: "Давай давай, я уже пощупать хочу!" И вот я достаю свою зарплату, которую откладывал на амфетамин, и говорю: "Малой, своя бандюга готова к борьбе!" Мы едем на автобусе до заброшенной подворотни в самом центре города, где-то поблизости от колбасного цеха. Беру я там свою порцию геринчика, оксикодон, и чувствую, как весь мир начинает пребывать в глубоком дичайшем сне. Чёрт возьми, это было нечто, сядь-ка лучше, чтобы рассказывать. Ты знаешь, чувак, я ощутил такое невероятное ощущение памяти времён, когда окс (бутират) только пришёл в моду. Я вспомнил, как сидел у компа, глазел в экран, мучился от недосыпа, но был счастлив, потому что попал в это заведение. Интернет! И вот сейчас, пиздец, я просто не мог не поделиться этим с тобой, но захотелось мне разместить свой дневник у себя в блоге, разлить наркоманское счастье там, на таком молодёжном жаргоно. Типа, "Интернет-наркомания: как я потерял мозг и нашёл молодёжный синтетический каннабиноид в своей жизни". Вобщем, я теперь понимаю, чувак, что это всё фигня! Вжариться, конечно, можно, но потом, блядь потом сидишь как тут и рассказываешь какую-то хуету на сайте, который валяется в интернетах. И знаешь что? Мой мозг сдох уже, давным-давно. Просто кажется, что живой. Вощем, если ты, пёс, дошёл до сих пор, то держи меня в уважении, чувствуешь? Ты только почитай, что я тебе написал, и подумай, чёрт возьми, может тебе не стоит тратить своё время на эту дрочку, как я? Живи, пиздец, своей жизнью, не ищи смысла в геруне, оксах и прочей хуйне. Блядь, всё летит, всё летит! А я хочу взять и свалить в свою жопу всю эту наркоманию, самомнение и безысходность. Взять и вырыть себе могилу, разве что нечленораздельно. Но блядь, даже это никак не поможет. Охуеть! Я же обещал написать две тысячи слов, а уже как будто всю суть своей жизни вылил. Но чёрт возьми, возьми и пойми одно - наркотики, это не шутки! Это грёбаная жизнь, но без жизни. Слава богу, я хоть с этого дня начал осознавать, что такое настоящий смысл. И он никак не связан с геройчиком и оксикодоном. Ничего.